Reynda fér sérann fyrst til Slóveníu yfir helgina þar sem hina fagra borg Lubliana verður skoðuð. Borgin var ein af gömlu höfuðborgum Habsborgaranna og hét þá Leibach. Samnefnd pönkhljómsveit var einmitt starfrækt snemma á níunda áratugnum og hafði töluverð áhrif á gang frelsmála þar í landi.
Slóvenía var partur af fyrrverandi Júgóslavíu, sem liðaðist hægt og örugglega í sundur á níunda áratugnum. Tito marskálkur hélt landinu saman frá 1947-1980 þegar hann lést blessuð sé minning hans. Slóvenar voru einstaklega framsýnir á þessum umbrotatímum og tókst að stefna á markaðsvæðingu á skömum tíma. Deilurnar hófust fyrir alvöru þegar Slóvenar tilkynntu yfirvaldinu suður í Belgrad að þeir væru að borga allt of mikið hlutfallslega til sambandsríkisins miðað við höfðatölu landsmanna (rúml 4,5 milljónir íbúa). Gerðust hlutirnir hratt og á tiltölulega á skömmum tíma, ádeila íbúanna á stjórnvöld fyrir undirlægju hátt, áróður fjölmiðla og hroki kommúnistafloksstjórnarinnar suður í Belgrad. Endaði þetta í rósastríðinu sem stóð í 10 daga og endaði með að Sambandsherinn hörfaði. Slóvenar lýstu yfir sjálfstæði og tókst að fá viðurkenningu á ríkinu með miklum pólitískum stuðningi EU. Fyrsta maí sl. fengu Slóbenar inngöngu í Evrópusambandið. Ég varð þeirrar ágægju aðnjótandi að fá að taka þátt í hátíðarhöldunum með landsmönnum og var gleði þeirra svo einlæg að ekki var annað hægt en að hrífast með.
Slóvenía er nyrst á Balkanskaganum. Þeir sem vilja vera með pólitíska rétthugsun og láta liðna tíma ekki hafa áhrif á mál sitt kalla Balkanskagan "Suð-austur Evrópu", en allavega. Margir eru uppfullir af ranghugmyndum um Slóveníu og rugla landinu gjarnan við Slóvakíu sem er allt annað. Höfuðborgin er um 1 og 1/5 klst akstur frá Ítaliu og klukkutíma akstur frá Vínarborg. Landið liggur því vel við viðskiptum og hagnast verulega af því. Matarmenningin og siðir landsmanna eru verulega skyldir Ítalíu og gæti maður auðveldlega villst á Slóveníu og Ítalíu þegar farið er á veitingastað.
Skemmtilega samsuða með fallegu og skemmtilegu fólki og hlakkar mig til að fara aftur.
